Buczkowski Franciszek (1830–1908), major wojsk powstańczych, urodził się w Radomiu i tam uczęszczał do szkół. Z nieznanych powodów przeniósł się do Księstwa Poznańskiego, gdzie uzyskał obywatelstwo i wstąpił do armii pruskiej, w której dosłużył się stopnia porucznika. Na odgłos powstania pospieszył do Królestwa i zaciągnął się w szeregi oddziału Czachowskiego, dzieląc z nim odtąd złą i dobrą dolę. Po upadku dyktatury Langiewicza ruszył z Czachowskim w Świętokrzyskie lasy, i walczył następnie pod Grabowcem (16 IV), pod Skłobami i Stefankowem (22 IV), pod Rusinowem (8 VI), Niekłaniem (9 VI), w ogóle we wszystkich bitwach i potyczkach Czachowskiego. Za odwagę w bojach został (w maju 1863) posunięty do stopnia kapitana. Po rozbiciu oddziału (w czerwcu) w lasach wąchockich B., ranny kilkakrotnie, schronił się za granicę i leczył się w Krakowie. Z końcem sierpnia mianowany majorem, stanął na czele nowo sformowanego oddziału, z którym przeszedł pod komendę generała Bosaka. Walczył pod Ociesękami (28 XI), brał udział w szturmie na Opatów i niemal jeden z ostatnich zeszedł z pola walki.
Po upadku powstania przebywał kolejno w Szwajcarii, we Włoszech, Francji i Belgii. Na tułaczce nauczył się ogrodnictwa i tym zarabiał na chleb codzienny. W wojnie francusko-pruskiej zaciągnął się do tzw. armii Wogezów, formowanej przez Garibaldiego, i znalazł się pod rozkazami swego dawnego wodza, generała Bosaka. W kilka lat po wojnie powrócił do kraju, lecz nie rychło znalazł zajęcie i przytułek. W pogoni za chlebem przybył na Bukowinę, do Czerniowiec gdzie uzyskał posadę zarządcy ogrodów, należących do grecko-orientalnego metropolity. Na tej posadzie pozostawał szereg lat, cichy, skromny, nieznany prawie polskiemu społeczeństwu. Ogrody, poruczone jego staraniom, doprowadził do wspaniałego stanu i niebywałego rozwoju. Umarł z początkiem listopada 1908 r. w Czerniowcach.
Odpis stanu służby B-go w posiadaniu podpisanego. Drążkiewicz A., Wspomnienia Czechowczyka, Lw. 1890, 78, 83, 199, 212, 213, 379, 381, 382; Nekrolog pióra T. Zubrzyckiego w »Gazecie Polskiej«, Czerniowce, XI 1908; »Gazeta Lwowska« nr 263 z 15 XI 1908.
Justyn Sokulski